Als het goed is, is het goed!

Ken je ook het soort mensen dat je leven kruist en je niet meer loslaat? Ze blijven hangen, hebben je ergens diep geroerd en je leven veranderd? Niet echt veranderd, maar verrijkt, met warmte en een aard van liefde die moeilijk te omschrijven valt. Ze raken je ziel, zonder het zelf te beseffen, ze slippen kort in je hart en laten iets achter wat altijd bij je blijft. Ken je ze? Die unieke mensen die alleen al door hun blik, een geste, een kort verhaal en een glimlach onuitwisbaar een plaatsje veroveren en daar soms gewoon blijven zitten?

Ik heb het over Lydia. Deze oer-Hollandse meid gooide haar verpleegstersuniform over het ziekbed en volgde de vriendin die haar daartoe overhaalde naar Kreta. Holland International had hostesses nodig voor het groeiend aantal Nederlandse klanten op het eiland en Lydia was blond, jong en wou wel wat. Ze zou ervoor zorgen dat haar landgenoten het tijdens hun vakantie naar hun zin hadden, hun prangende vragen beantwoorden en problemen oplossen. Ze had een hotel of zes onder haar hoede, had namiddagen vrij om te tennissen en te zonnen, Lydia had het naar haar zin. Dat is iets meer dan twintig jaar geleden.

En Lydia heeft het nog altijd naar haar zin, zei het op een andere manier. Nikos was een echte Griek. Hij werkte in een van de hotels waar Lydia systematisch voorbijkwam en van het ene lieve woord kwam even systematisch het andere. Griekse liefde schijnt sterk te zijn, want toen ik onlangs Nikos en Lydia leerde kennen bleken de jaren alleen maar in hun voordeel te hebben gespeeld.

We kennen ze allemaal, de expats die hun liefde zijn gevolgd. Lydia was al een expat toen ze haar Griek heeft gevonden en is vandaag de genereuze eigenares van een klein paradijs. Ik wil hieromtrent discretie, je vertelt dit niet verder, maar het kleine paradijs heet Ippocampi.

En omdat niemand zit te wachten om dit stukje hemel met iemand anders te delen, reken ik ook op absolute geheimhouding, spreek er met niemand anders over. Ik weet dat ik u kan vertrouwen.

Kreta wordt elke zomer overstelpt door Nederlandse toeristen, die met blanke blote borst, witte kousen en sandalen een van de duizenden quads huren en het eiland verkeersonveilig en zeer on-Grieks maken. Ze zijn niet de meest geliefde toeristen, maar ze zijn wel trouw. Ze komen altijd terug, brengen meer en meer vrienden mee en overspoelen de vele door Nederlanders uitgebate bars en restaurants waar ze te eten en te drinken krijgen wat ze van thuis uit gewend zijn. Er zijn op Kreta meer Nederlandstalige spijskaarten te krijgen dan in welke andere taal ook en de mini-supermarkten hebben de meest voor de hand liggende Nederlandse producten te koop, van bier over kaas tot sigaretten en kranten toe. De polder is nooit ver weg.

Maar Lydia en Nikos hebben een Grieks eilandje binnen het eiland gebouwd. Elk kleinste detail getuigt van hun liefde, voor elkaar, voor hun gasten en voor hun plekje onder de zon. Het bouwwerk, het echte wit en blauw, de tuin en de inrichting, hun lach en hun warmte… in beelden niet vatten, in het hart voor altijd gegrift.

De quads rijden er voorbij, af en toe werpt iemand een blik door het hek en rijdt wat weemoedig verder omdat ze de plek niet kenden voor ze hebben geboekt.  Mijn oudste heeft er spontaan leren zwemmen zonder bandjes, mijn jongste overwon zijn watervrees. Mijn partner werd voor het eerst om vijf uur wakker… uitgeslapen. Dat was bijna vijf jaar geleden. De definitie van wat vakantie zou moeten zijn. 

En niettegenstaande Lydia’s blik niet kan verhullen dat niet alle dagen even zonnig zijn, is ze de perfecte gastvrouw en een heerlijk meisje om te leren kennen. En omdat Nikos dat al langer weet, deelt hij haar graag met zijn gasten, en slaat hij ondertussen een negen hole met wat nieuwe onbekenden in de golfclub verderop. Hun beide volwassen dochters, de ene zo Grieks als de andere Hollandse is hebben het nest verlaten en studeren in Nederland en zijn de reden waarom Lydia wat meer terug naar haar thuisland wilt.

Omdat ik ook een dochter en zoon in België heb ken ik dat gevoel maar al te goed. De drang is onmiskenbaar groeiend aanwezig om aan een nieuwe jaarindeling te werken.

Ik wou gewoon Lydia’s vriendin nog bedanken die destijds de overtuigingskracht heeft gehad haar naar Kreta te halen. Ik wens haar een Griek zoals Nikos, een plek zoals Ippocampi, en de bijna niet te evenaren charme van haar vriendin.

Roel Verschueren, Wenen 17 september 2009