De huisruil


Ik sta wat onder stress de laatste dagen.

Niet omwille van de uitslag van de Europese verkiezingen waarover ik op een andere blog van De Standaard tot voor een paar dagen heb gerapporteerd, het gaat over iets wat voor mij veel meer existentieel is, want het gaat namelijk over mezelf.

En hoewel ik normaal gezien met stress wel overweg kan, is het probleem waarover ik nu een beslissing moet nemen van een andere orde.


Wij wonen in hartje Wenen, vierde district, vlak bij de Naschmarkt, in een ruim appartement met twee kinderen (een dochter van bijna 5 en een zoon met windpokken van anderhalf). U kunt het zich wel voorstellen: beide ouders werken als zelfstandigen, twee jonge kinderen met de speelgoedrommel en Princes Lillifee attributen die erbij horen, wat fietsjes in de gang, veel te veel lego onder van alles en nog wat, een spaghettisliert onder de sofa en de keukenmuren vol graffiti... het gaat ons eigenlijk goed.


Komt de vraag van een schoonbroer uit Innsbruck of we niet geïnteresseerd zouden zijn om in juli een weekje aan huisruil te doen.

Ik heb het woord al eens gehoord, eerder in de context van vrouwenruil op een Duitse televisiezender, maar ik moest er even bij gaan zitten, en eens kort nadenken.


De schoonbroer en schoonzus wonen in een mooi appartement met ruim balkonterras "am Land", want alles wat zowat tien kilometer buiten Wenen ligt is "am Land", dus Innsbruck zeker, en hebben een zoon van vijftien, enige zoon, met eigen heiligdom waar de boeken alfabetisch gerangschikt staan, ik ben vergeten per auteur of per titel.


Een fijne kerel trouwens, ik heb al honderden songs gedownload op zijn iPod met eeuwige dank en coole niet officiële nonkel voor gevolg.


Wij hebben nogal wat boeken en cd's, maar dan niet gerangschikt, niet naar auteur, noch naar titel, die liggen zowat als vast decorum overal waar nog plaats is, tussen de Hello Kitty gadgets en de Brio trein, halfweg mijn piano en de gitaar van de muzikale dochter.


Ken je het woord "afgelekt"? "Het appartement lag er afgelekt bij?" Kunt u zich daar iets bij voorstellen?

Ik kan het. Ik weet het, het appartement van mijn schoonbroer ligt er afgelekt bij.

En daar zouden wij dan intrekken, met twee rabauwen, een buggy en een kinderwagen, zes kisten speelgoed en een rugzak of twaalf met knuffeldieren, een roller en een kinderfiets, twee computers met toebehoren, acht boeken en evenveel films die we beroepshalve nog moeten bekijken, zwempak en grasmat, Fenistil tegen de jeuk, de laders van onze GSM's en de breedbandmodem zodat we kunnen werken, de Pampers en het leesboek waaruit deze dagen wordt voorgelezen, en ik heb het dan nog niet over de papjes en de speciale Yoghurt waarmee de jongste zijn dagen start.


En ik denk dan aan de dagen voor ons vertrek. Aan de discussies over het feit dat als wij een "afgelekt" appartement mogen betrekken, we minstens een even "afgelekt" appartement moeten achterlaten. Toch?


Ik ben nogal vrij en open in die dingen, maar dit gaat me wat te ver. Want de vraag is uiteindelijk... wie blijft gelukkig achter na die week, na die huisruil?

Wij toch niet, denk ik zo, want wat je voor en na zo'n weekje moet presteren, bovenop al het andere wat dagelijks op je toekomt, is niet te onderschatten.


En wat we achterlaten kan toch nooit "afgelekt" genoeg zijn om zo ontzettend georganiseerde ouders met één kind te plezieren? Ik wil na dat weekje ruil daarover later in Innsbruck toch nooit iets horen, wat dacht je?


Of zie ik dat nu werkelijk volledig verkeerd?


Roel Verschueren, Wenen 13 juni 2009