De Oostenrijkers weten dus waar de klepel hangt...

nu de klok nog vinden!


Profil, het ‘meest toonaangevende’ weekblad van de Republiek besteedt deze week voorpagina en hoofdartikel 9,5 pagina’s lang aan:

De 10 grootste misverstanden aangaande opvoeding.

De onderkop op de voorpagina is veelbelovend:

“Het Profil-rapport over onrustige kinderen, gelijkgerechtigde ouders, te veel liefde, slachtoffers van echtscheiding en nog zo van die dingen.”

De kop boven het artikel zelf: “Kinderen hebben nood aan… ja, wat eigenlijk?”

Ik moet eerlijk zeggen dat dit alles als ‘commerciële teaser’ niet slecht gevonden is, maar nu nog de inhoud en ik ga voor de korte pijn.

De 10 misverstanden (dus foute stellingen) zijn:

1. Je kan kinderen niet genoeg liefhebben

2. Onrustige kinderen zijn ziek

3. Meisjes hebben het moeilijk met wiskunde

4. Kinderen willen door hun ouders als gelijke behandeld worden

5. Legasthenie is geneesbaar

6. Computerspelletjes maken kinderen agressief en autistisch

7. Lof motiveert

8. Als maar meer kinderen hebben psychofarmaca nodig

9. Kinderen moeten zo vroeg mogelijk intellectueel gestimuleerd worden

10. Kinderen van gescheiden ouders hebben minder kansen

Omdat de analyse per misverstand te omvangrijk is om hier te posten, is het volledig artikel terug te vinden op de website van Profil in de originele versie.

De motivatie voor het artikel en de reden voor de opsomming van de tien misverstanden, aldus het weekblad, is dat ouders nog nooit zo onzeker, leraren nog nooit zo gefrustreerd en kinderen nog nooit zo moeilijk waren als vandaag. Als vaststelling niet niets, de auteur eigent zich daar nogal wat persoonlijke interpretatie toe lijkt hem me zo.

En toch, volgens de psychologische dienst van de scholen van de stad Wenen zorgen ongeveer een derde (1/3!) van alle scholieren in de stad voor een of andere vorm van problemen, vijf tot tien procent heeft psychologisch advies nodig. Vier procent lijdt aan ADHS, een vierde van de meisjes ontwikkelt eetstoornissen. Elke vijfde scholier heeft naschoolse hulp nodig.

Je zou als vader echt van minder depressief worden, en wat doe ik hier eigenlijk met twee kleine kinderen die ooit in dit systeem zullen terechtkomen?

De Oostenrijkse staat is berucht als een van de slechtste scholieren in de PISA-studies van de EU. En dat is het al sinds het tot de EU is toegetreden. Politici zijn toch ook (meestal) ouders? Ik zou van mijn regering minstens verwachten dat er ergens iemand een aanzet tot verandering zou geven. Of zou dit – mocht dit het geval zijn in Vlaanderen – precies zo zijn?

Ik zou het liefst mijn twee jongste kinderen in Vlaanderen naar school laten gaan, net zoals mijn twee oudsten dat gedaan hebben. Maar dat gaat niet. We wonen nu eenmaal hier, en daar is ver weg.

Dus grijpen de Oostenrijkers maar naar de gekende psychologen, zoals de Duitser Wolfgang Bergmann. Die verklaart de problemen door een diepliggende onzekerheid: “De moderne ouders voelen zich onzeker wat vragen omtrent opvoeding betreft, veel onzekerder dan welke vorige generatie ook.”

Oké, en daar moeten we het dan mee doen.

We hebben volgens de analyse onze kinderen veel te laat gekregen, waren op ouderschap niet voorbereid, voeden ze op zonder discipline en negeren de misverstanden. Bergmann formuleert het zo: “In de schemerzone tussen het ultra-liberale “laisser-faire” en opvoeding met de stok als pedagogisch hulpmiddel hebben zich de laatste jaren aanzienlijke misverstanden genesteld die het probleem alleen maar ernstiger maken.”

Alle ouders die dus aan de basis liggen van alle problemen waarmee hun kinderen te kampen krijgen slagen dus best meteen een groot mea culpa, lezen beter de duizenden boeken over opvoeding waaruit we dan moeten distilleren hoe het wel moet, en maken best geen kinderen meer bij, want ze worden hoe dan ook nog onhandelbaarder, nog meer hyperactief en complete tirannen.

Roel Verschueren, Wenen 2 juli 2009