De schromelijke machteloosheid van Democratie



We zijn democratie gewoon. Of die nu bestaat in de vorm van een republiek of een koninkrijk, democratie is een politieke en sociale bestuursvorm die een en ander wat in meer correcte verhoudingen probeert te vatten.

Wiki geeft de volgende definitie: In een democratie is de voltallige bevolking soeverein en is alle autoriteit gebaseerd op de (minstens theoretische) instemming van het volk. Deze bestuursvorm is gebaseerd op het menselijke gelijkheidsideaal. Als iedereen vrij en gelijk in rechten en plichten geboren is (zoals in het eerste artikel van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens staat) dan heeft ook niemand méér recht dan een ander om bepaalde wetten vast te stellen of beslissingen te nemen. Het implementeren van die theorie in de politieke praktijk is vaak niet eenvoudig en kent vele aspecten.


Ik vind deze "minstens theoretische" relativering heel mooi, en ook dat het niet zo eenvoudig is om het principe te implementeren. We zijn toch zo lief voor mekaar.


Aung San Suu Kyi werd dinsdag 11 augustus 2009 veroordeeld tot drie jaar celstraf met dwangarbeid. De straf werd door ’s lands militaire opperbevelhebber meteen omgezet in achttien maanden huisarrest. Dit nieuws bereikt ons vanuit Myanmar (Birma). En dat nieuws moeten wij in het westen als goed nieuws interpreteren want de Nobelprijswinnares mag thuis blijven in plaats van te dwangarbeiden.


                    

Ik was in 2003 in Myanmar. Het is een verbijsterend mooi land, met even verbijsterend prachtige mensen. Mensen zonder mond. Ze praten niet, en als ze al iets zeggen moet je door de code heen luisteren, de dictatoriale invloed is onuitwisbaar in de generaties gebrand.


Ik stond voor haar omheinde huis en keek de bewapende garde in de ogen. Ik vroeg of ik haar mocht bezoeken, een puur retorische vraag dat had u al begrepen. Ik mocht, na zeer lang praten met een van de bewakers, iets opschrijven, hij zou het haar bezorgen. Hij was het niet zo eens met hoe zijn regering met Aung San Suu Kyi omging, maar dat moest evenzeer tussen ons blijven als mijn steunbetuiging die hij over de omheining zou krijgen.

Ik weet vandaag nog altijd niet of zij het briefje kreeg of niet, ik ben veilig uit het land geraakt en dat was zelfs zes jaar geleden geen vast gegeven.


De Oostenrijkse regering heeft beslist geen eigen standpunt in te nemen, maar zich - voor het eerst in de geschiedenis - aan te sluiten bij eventuele sancties die Europa tegen Myanmar zou kunnen nemen. Het is namelijk vakantie, en ik heb niemand kunnen bereiken voor enig standpunt in deze kwestie. En dat is misschien maar goed ook. Want in buitenlandse 'kwesties' nemen Oostenrijkers geen standpunten meer in. Ze zijn zelf voldoende 'kwestie' om ook nog van anderen te moeten wakker liggen. En op Arte vanavond krijgen we nog maar eens de uitleg voorgeschoteld waarom Oostenrijk in de Tweede Wereldoorlog "slachtoffer" was.

Soms is het genoeg


Ook voor Myanmar.

Roel Verschueren, Wenen 13 augustus 2009