Emancipatie kan mooi zijn



Mijn vriend Alfred zit in Nigeria. En omdat hij weet dat ik hem altijd benijd als hij weer eens in een of ander donker Afrikaans land is, of filmt in Bangladesh of Pakistan, stuurt hij me af en toe een foto via e-mail, kwestie van mijn benijden levendig te houden.

Van hem ontving ik vandaag iets waarvan hij weet dat het me bevalt, Alfred kent me goed. En hij weet hoe meer mij iets bevalt dat van hem komt, hoe meer ik hem benijd. Het houdt onze vriendschap levendig, en zo hebben we altijd iets om over te praten als hij weer thuis is.


(Het uithangbord van een straatrestaurant geleid door een resolute Nigeriaanse mama)


Ik was blij dat ik hem kon antwoorden.
Ik zag onlangs een boodschap op de muur van een klein restaurantje in Wenen.
Deze mama heeft - al formuleert ze het anders - hetzelfde probleem:


(mijn man beschouwt zijn huwelijk als volpension)



In Vlaanderen zou dit nog iets anders geformuleerd worden denk ik zo:

Wij geloven in gelijkheid tussen man en vrouw.

Mijn man alleen een beetje minder dan ik.



Roel Verschueren, 3 augustus 2009

 
terugcolumns.html