Herfst kan je voelen



Het bijzondere aan de herfst is dat die je plots overvalt. Overgangsloos en genadeloos.

Vooral voor wie nog één keer in september op vakantie kon, buiten de gekte van de hoogmis, nog één keer in september voor dat de kinderen de spijtige leeftijd van het eerste schooljaar bereiken en verplicht neerstrijken in het keurslijf dat hun spontane vrijheid zal verstikken tot ze oud genoeg zijn om er zelf opnieuw aan te ontsnappen, los te breken en verder te gaan.

Het is de pracht van het nieuwe seizoen, versluierd door de onmacht van de terugkeer uit de totale vrijheid die de kinderen zo sterk aanvoelen en die mijn eigen dagen wat zwaarmoediger maken. De ongedwongenheid van het zomerend gezin verdwijnt even snel als die gekomen is zodra we de luchthaven verlaten op weg naar huis.

De niet gespeelde opwinding die de kinderen nog kort overspoelde bij het herontdekken - alsof voor het eerst  - van hun slaapkamer en speelgoed dooft na een paar uur uit, weggespoeld door de lading nog te verwerken nieuwe indrukken en ervaringen, de full-full time aanwezigheid van hun ouders, de realiteit van thuis. Ze speuren de nakende breuk zonder ze te definiëren. Iemand anders zal hun onafgebroken stortvloed aan vragen moeten beantwoorden, de uitgerekte verhalen aanhoren waarna alles een definitief plaatsje krijgt en ze de Weense winter in kunnen.

Onze blijheid omdat we zelf een stukje eigen routine terugkrijgen, werk oppikken dat we wegens hen laten liggen hebben, tijd voor onszelf te heroveren wordt echter overschaduwd door een sluier nieuw gemis: we zullen moeten wachten op de spontane knuffels ergens rond half elf of onverwacht een paar keer midden de namiddag, de gekke danspasjes als blijk van totale ontspanning en puur geluk, het onverwacht verhaaltje pal in de middagzon zonder  dat het bedtijd is, nog maar eens verliezen bij het Uno-spel, de snelle sprong in het water.

De laatste dagen op Kreta viel meer regen dan in een doorsnee normale winter, en niemand van ons had daar een probleem mee. We waren samen. Dichter dan ooit. 

We wandelden vanmorgen zonder te praten naar de kindertuin. Afscheid doet pijn, ook al is het maar voor even. Een zoen zonder woorden, maar de blikken zijn duidelijk, wissen elke twijfel weg. Het is veel te vroeg herfst in Wenen.


Roel Verschueren, Wenen 14 september 2009