Het verband tussen mijn kleine teen en Barbara


Ik heb mijn rechter kleine teen gebroken. En omdat daaraan niets heroïsch hangt, noch pikant, noch sportief, wil ik op dit feit niet dieper ingaan. Niet dieper dan nodig. Ik wil het eerder over de gevolgen hebben. En gevolgen worden interessant als ze een ketting aan ervaringen en beslissingen vormen die tot iets leiden dat absoluut buiten alle verwachtingen ligt.

De arts wist me te vertellen dat daar eigenlijk weinig aan te doen valt, twee tenen samenbinden helpt soms, de rest is een kwestie van tijd, en die tijd wordt langer naarmate de jaren verstreken zijn, een kleine teen van iemand van 55 groeit moeizamer aaneen dan die van een 25-jarige. Voltaren was aan te bevelen en ik moest vooral proberen "nutteloos stappen" te vermijden. En hij liet de invulling van wat nutteloos dan moest betekenen met een brede grijns volledig aan mij over. Van een vrijgeleide gesproken, ik kreeg een heerlijk zelf in te vullen niet-activiteitenplan samen met zijn rekening.

Daarom ben ik dit weekend alleen thuis. Partner en kinderen wilden bij deze 30° de lege stad uit, maar omdat zo'n uitstap zeker activiteiten insluit die ik volgens mijn lieve arts beter niet zou ondernemen, heb ik zo'n dertig uren vrij.


Antony & The Johnsons zijn de oorzaak van alles wat daarop volgde. Ik heb hem en zijn groep zo'n zes jaar geleden voor het eerst in Wenen leren kennen. Er waren amper 60 man op zijn concert, maar toen al was duidelijk hoe goed hij was en hoe beter hij nog zou worden. En van terugdenken aan mijn eerste concert in Wenen, kwam terugdenken aan mijn tijd voor Wenen, en die heb ik het grootste deel van mijn leven in Gent doorgebracht. En van Gent kwam het ander. Van Gent gingen mijn gedachten naar Barbara.

Ik heb twee maanden geleden verzuimd naar Barbara te gaan kijken. Ik kon haar nochtans zien in het Filmcasino, bij ons om de hoek. Ik heb het over een andere vlam van me: Barbara Sarafian. De film die toen draaide was "Aanrijding in Moscou". En omdat geen Oostenrijker ook maar kan vermoeden dat Moscou ook in Gent kan liggen, hebben ze de titel vertaald naar: "Neulich in Belgien". Whatever!


Alphaville is de enige videotheek in de buurt waar films in originele versie zijn te huren. Oostenrijkers zowel als Duitsers vertikken het om naar niet gedubde films te gaan kijken, dus als ik mijn Barbara in het Gents wou horen praten, dan moest ik bij Alphaville mijn geluk proberen. Want anders klinkt het zo: (klik hier als je gek wilt worden.)


En ja, op deze heilige dag, waar omwille van de kerk alles van betekenis en niet-betekenis dicht is, ligt daar toch de film die in Cannes in Première ging op het rek van speciale superfilms, aangeraden en met stip. Ik ben de enige in de stad die bij dit zonnig weer een film wil huren, en dan nog een Vlaamse, en dan nog in originele versie zonder ondertitels. Heerlijk.

Ik heb het genot nog wat uitgesteld, eerst de afwas en opruimen wat de huisverlaters hebben laten rondslingeren, weet je wel, maar dan, met mijn gebroken teen hoog op een kussen, een glas rode wijn te vroeg in de middag, en daar kwam alles terug. Alles wat ik sinds meer dan vijf jaar heb verlaten sprong me recht in het gezicht.

Gent, Gents, Ledeberg en het appartementsgebouw waar ik ooit nog kaaskrokketen at bij een lieve oude aangetrouwde tante, de parkeerruimte onder de hoge brug van de E17 waar Barbara nog eens sex heeft in de film, en ik ooit ook nog eens mijn wagen heb geparkeerd, vraag me niet waarom.

Na meer dan anderhalf uur puur genot, en vooral veel nostalgie en heimwee, besefte ik dat ik deze film alleen moest zien. In originele versie, met de vrije ongedwongen lachbuien die niemand anders dan ik in dit Wenen van vandaag kon hebben.

Toen ik er nadien over nadacht ging mijn heimwee vooral uit naar de taal. En alles wat er achter Gentse uitdrukkingen schuil gaat. In Wenen wordt je vermoord als je iemand zou uitschelden als klootzak. De kans dat als je het in Gent liefdevol zegt, gepaard met een glimlach, je gekust wordt is veel groter.


Wie de film nog niet zag... snel huren. Ik had tijdens het kijken zelfs de indruk dat er opnieuw leven kwam in mijn kleine teen.


Roel Verschueren, Wenen 15 augustus 2009