Missen is een recht


Ik weet niet of het aan het seizoen ligt, het kan ook gewoon mijn leeftijd zijn, mijn onrust die vaker dan normaal de kop op steekt, de afstand, of misschien de verlopen tijd. Maar het verlangen naar wat ooit thuis was groeit evenredig met de tijd die ik hier vertoef. Het is meer dan vijf jaar. En ik moet niet uitleggen dat het niets te maken heeft met een gemis in Wenen, het heeft alles te doen met een gemis in Gent. 

We zijn sterk in het ‘buitenland’, elke dag opnieuw, we aanvaarden de andere cultuur zonder die echt te moeten begrijpen, de eigenaardigheden van het land, de uiteindelijke onmacht van de taal echter zonder te willen opgeven, en we sterken ons dagelijks aan wat we hier hebben, hier, dat onbeduidend woord voor een nieuwe thuis.

 

Ik mis. En met missen is niets verkeerd. Het verdringen van het missen is wat fout is, sterker willen zijn dan we kunnen, negeren wat niet genegeerd kan worden. Ik heb mentale lijstjes gemaakt om de gesprekken te voeden, de vragen te kunnen beantwoorden die mijn vrienden me stellen telkens als het nog eens over iets fundamenteler gaat dan voetbal of een concert. Want ik kan het niet in mijn eigen taal formuleren, geen kat die me begrijpt, geen Wener die het zou willen begrijpen.  

Ja, we zijn – waarom dan ook – hartelijker in Vlaanderen dan hier.

Nee, we hebben minder problemen met mensen die niet in België zijn geboren dan Oostenrijkers, spijts het Vlaams Belang.

Ja, in Karinthië zijn ze nog meer rechts-nationalistisch dan in Antwerpen en het Oostenrijks concept van onverdraagzaamheid heeft een heel andere dimensie dan bij ons.

Nee, jullie keuken is geen echte keuken, ja we eten beter en gezonder bij ons.

Nee, jullie bier is geen bier en ja, jullie hebben echt wel goede wijn.

Nee, onze politici zijn niet beter dan die van jullie, maar ons sociaal systeem werkt wel echt.

Ja, onze belastingen zijn hoger, maar die van jullie veranderen elke paar maanden en jullie sociaal verzekeringssysteem is failliet.

Ja, het homohuwelijk bestaat in België al lang, en ja jullie doen alsof jullie tolerant zijn.

Nee, onze koning heeft geen betekenis, toch minder dan jullie oude keizer die hier nog altijd leeft en nostalgisch wordt vereerd.

Ja, wij waren ook betrokken in WOII, en jullie zitten nog altijd in ontkenning.  

Ik ben op zoek naar één enkele expat, 1, Eén, ik heb er niet meer nodig, die me zegt dat alles beter is en het gemis ruimschoots wordt gecompenseerd door: (vrij in te vullen, en met zon, zee of strand kom je niet in aanmerking).

Ik vind "kroost" zo'n mooi woord. Een deel ervan ligt aan de basis van mijn gemis.

Ik mis en ik ben voor het eerst in staat dat openlijk te zeggen zonder het gevoel te hebben dat ik daardoor afbreuk doe aan wat ik hier heb. Ondanks Skype en GSM, spijts chat en e-mail. En dat alles zonder therapie! Ik verdien een pint. Maar dan een echte!

Ik moet dringend nog eens naar Gent.  

Roel Verschueren, Wenen 18 september 2009