Rimpelloze Oostenrijkse politiek



Ik heb met mijn zoon steentjes geworpen aan Neusiedeler See.


Een van de zeeën die in Oostenrijk dus meren zijn, en werd uitgeroepen tot Werelderfgoed door de Unesco in 2001. Schitterende plek, die natuurlijk begint te blozen bij de gedachte aan een echte zee zoals wij vlaklanders die wel beter kennen, maar kom, “vaut le détour”.

Het was zondag en dan rijdt je de kinderen bij 21° lekker zonnig herfstweer graag even de stad uit. Een “Ausflug”, noemt dat hier.

Het wilde met die steentjes niet zo goed lukken. Normaal kaatsten mijn keitjes toch minstens drie keer over het water, vandaag niet. Als je dan al aan de rand van het water staat nadat je dat uurtje gereden hebt, nadat je de auto hebt gepakt met de loopfiets, de bobycat, wat handdoeken en de buggy, een matchbox auto of twaalf, droog brood voor de eentjes als ze er nog zijn, extra pampers en een knuffeldier of zeven, wat fruit en gevulde veldflessen, dan verwacht je toch tenminste wat rimpels op het water als je er met steentjes naar smijt.

Vergeet het.

Het was alsof we midden in de Oostenrijkse politiek zaten. Daar is eigenlijk alles mis mee en er is geen rimpel op het partijpolitieke water te zien. Er komt eigenlijk en Tsunami voorbij, maar niemand die het merkt, niemand die vlucht, geen sirenes of brandweerwagens… het leven in Oostenrijk gaat verder alsof er niets aan de hand is. Waarschijnlijk omdat Tsnunami’s op zeeën ontstaan, niet op een of ander ingesloten meertje dat door Unesco wordt beschermd.

We hebben hier een Bondskanselier van de Socialistische partij, Werner Faymann, die er op 2 december 2008, bij zijn officiële benoeming, nog zo uit zag (49 jaar oud) :



Vandaag ziet hij er zo uit, en we zijn nog geen jaar verder (50 jaar oud):


Zijn partij is er nog erger aan toe. Ze heeft zes verkiezingen op rij verloren, nationale, regionale, stedelijke… zeg maar welke, ze hebben ze verloren. En hij is vandaag de man die het tij zou moeten doen keren en zich afzetten tegen de totale verrechtsing van het land, en eigenlijk zichzelf zou moeten legitimeren dat hij “überhaupt” nog Bondskanselier is want veel meer dan groenlachen naar de camera's kan hij niet meer. Want Oostenrijk is politiek verlamd. Niemand weet nog waarin of waaruit. Sterke figuren die even waren vergeten? No way… zijn of niet te vinden of niet in politiek geïnteresseerd. Ambitieuze vrouwen die de mannen eens kunnen leren hoe het moet? Vergeet het, de paar die er rondlopen houden zich bezig met futiliteiten, tenzij ze in het Europees Parlement zitten.

Het zijn de jonge machtgeile gieren die op de loer liggen. En die zijn in Oostenrijk blauw, en dit blauw is zo zwart als in Vlaanderen.

Niemand begrijpt dat politiek zonder rimpels op het water niet functioneert.

En ik zie vandaag alleen de FPÖ (ons Vlaams Belang) af en toe een steentje werpen, van enig ander politiek landschap is hier nauwelijks sprake.

Een goede vriend van me wordt op 1 november de "event-manager" van de Bondskanselier. Ik heb hem het allerbeste gewenst, en vooral veel moed, doorzettingsvermogen en geluk. Want lang kan dit "event" niet meer duren. De job lijkt me eerder een tikkende tijdbom, het lijkt wel een kamikaze opdracht in plaats van de kans van zijn leven.

Ik ga met mijn zoon in de winter naar de Noordzee voor een paar dagen. Hij hoeft zelfs geen steentjes te werpen, want in Vlaanderen is het politiek niet zo veel beter. En steentjes werpen in de zee heeft geen zin. Aan zee moet je schelpjes rapen, en haaientanden zoeken, en vooral lang wandelen, de botten aan en de neus in de wind.

Uitwaaien. Bezinnen, en ophouden als het moet.

Ik moet dringend  een bus inleggen voor de Oostenrijkse politici. Want van uitwaaien en bezinnen hebben ze hier nog nooit gehoord. Politiek kerkhof en geen nieuw leven in zicht.


Roel Verschueren, Wenen 4 oktober 2009